“Soms is een uitzending gewoon even stom en zwaar!”

Kamelen op de lijn: een boekpresentatie van Marieke Vos-Hardonk
 
De man van Marieke Vos-Hardonk, officier bij de Marechaussee, was in 2013 uitgezonden naar Afghanistan. Marieke, moeder van vier kinderen en thuisfront verteld in haar boek over de up’s en down’s van hun uitzending.
 
Laurens Van Aggelen is uitgever van het boek ‘Kamelen op de lijn’. Hij heeft zelf boeken geschreven en verteld dat het boek hem direct geraakt heeft. “Het is humoristisch geschreven en geeft op een realistische wijze weer hoe een thuisfront en de kinderen zich voelen tijdens een uitzending”.
 
Kamelen op de lijn
Jos Weerts heeft als voormalig hoofd Kennis- en onderzoekscentrum en plv. directeur van het Veteraneninstituut 27 jaar voor en met veteranen gewerkt. “Ik heb de aandacht voor het thuisfront zien groeien”, verteld Weerts. Ook vroeger waren er al organisaties, zoals de ‘Stichting partners van oorlogsgetroffenen’ die zich met elkaar organiseerden, nu zie je dat er meer gedaan wordt op dit vlak. Het thuisfront is volgend Jos Weerts een ruim begrip: het betreft vrienden, familie en kennissen, maar vooral ook de partners van van uitgezonden militairen. De dynamiek van een relatie krijgt een andere dimensie wanneer je partner een lange tijd weg is.
 
In de voorbereiding naar hun uitzending was Marieke op zoek naar tips en trucs en lectuur over uitzendingen en verhalen van andere thuisfronter’s. Voor de kinderen was er een klein boekje van Defensie beschikbaar en dat was voor Marieke en haar kinderen erg fijn. Toen Marieke geen vergelijkingsmateriaal kon vinden besloot ze het zoeken naar houvast los te laten en het avontuur maar gewoon op haar af te laten komen. “Ik ben zeker niet de eerste thuisfrontmama die een avontuur met 4 kinderen aangaat”, was een van de gedachtes die in haar hoofd speelden. De kinderen lieten de eerste boodschap van een naderende uitzending gelaten over zich heen komen, maar de volgende ochtend kwamen de vragen: “Hebben ze bommen in Afghanistan?”, “Kan papa me dan nooit meer voorlezen?” en “Mag ik het aan de juf vertellen?”.
 
Tijdens de uitzending stoot het gezin op onbegrip. Discussies met de leerplichtambtenaar die het nut er niet van inzag vijf extra vrije dagen te geven en bekende uitspraken zoals “daar heeft hij toch zelf voor gekozen” waren aspecten waarmee het gezin werd geconfronteerd. Marieke vertelde over een vader die tijdens een zwemles van haar kinderen tegen haar zegt dat “een half jaar toch zo voorbij is”. Zelf hing diezelfde man vijf minuten van tevoren helemaal in de stress aan de telefoon met zijn autogarage die hem vertelde dat zijn auto na drie dagen nog niet klaar was. Drie dagen geen auto of een half jaar zonder partner; wat weegt zwaarder?
 
Regelmatig voelde Marieke zich niet serieus genomen door Defensie. “Vertrektijden die tot vier keer toe veranderen stonden niet in verhouding met een bosje bloemen of een dagje dierentuin.”, verteld ze in haar presentatie.
 
Haar kinderen van 3, 5, 7 en 9 misten hun vader enorm. Marieke vergelijkt een uitzending ook met een eettafel waar je een poot onderuit zaagt: “Meestal gaat het goed en kun je de tafel mooi in balans houden, soms wankelt hij en dreigt die om te vallen.” De positieve kant van een uitzending is dat ik heb gemerkt dat ik heel erg trots op mijn man, mijn kinderen en mezelf ben. Er zijn veel nieuwe vriendschappen ontstaan en bestaande vriendschappen zijn verstevigd. Door het schrijven van dit boek heeft Marieke de uitzending een plekje kunnen geven, vooral ook als gezin, samen met haar man. “Ik gun mijn thuisfront collega’s een gezellig boek op hun nachtkastje”.
 
Majoor Ron Deelen, hoofd Thuisfrontzaken CLAS bedankt Marieke in zijn speech voor het mooie boek. Hij verteld van zijn tijd als uitgezonden militair: “Ik was in een tijd uitgezonden waarin we slechts een aantal minuten per maand met elkaar konden bellen. Dat is gelukkig nu niet meer zo”. Ron Deelen maakt deel uit van het DOT, de Defensie Organisatie Thuisfront die zo’n 250 vrijwilligers onder haar hoede heeft. Tijdens Thuisfrontinformatie- en contactdagen wordt het thuisfront op de hoogte gebracht van het reilen en zeilen in het uitzendgebied en is er mogelijkheid tot contact met elkaar. Een keer per jaar vindt er Missie Max plaats en een besloten Facebook pagina biedt de gelegenheid om elkaar tips te geven en ervaringen met elkaar te delen. Voor noodgevallen kan het SITCEN benaderd worden en sinds kort is er ook de SITCEN app. Als voorbereiding voor de kinderen van 2 tot 8 jaar is er het boekje ‘Bo gaat op uitzending’. “Uit eigen ervaring ken ik het belang van een stabiel thuisfront. Als het goed gaat met het thuisfront, kan de militair zijn/haar taak in het missiegebied blijven uitvoeren. Want zoals de Minister van Defensie zegt: Zonder thuisfront geen inzet!”
 
Vanuit de vrij jonge organisatie ‘Thuisfrontsupport’ verteld voorzitter Hanneke Burgers over de missie van haar organisatie: “We zien het begrip thuisfront heel breed: alle relaties van militairen zijn ons thuisfront, of het nou gaat om een oefening, cursus of uitzending.” Op de website van Thuisfrontsupport kan het thuisfront tips vinden en er zijn activiteiten die met en voor elkaar worden georganiseerd. Hanneke verteld dat bij alle activiteiten die worden georganiseerd het thuisfront de verbindende factor is en sluit haar speech met de woorden: “Thuisfront zijn, je moet het maar kunnen!”.
 
Majoor Javelin Zwakhalen, Krijgsmacht aalmoezenier, verteld in zijn lezing over het werk tijdens een uitzending. Vanuit zijn ervaring verteld Zwakhalen dat een uitzending voor iedere militair verschillend is: de een heeft een advies nodig, een andere moet aangespoord worden en een derde vraagt om geestelijke steun. “Het werk behelst veel meer als alleen een blije boodschap brengen – het blijft mensenwerk.”, verteld Zwakhalen. Een uitzending is ook voor ieder thuisfront weer anders. Het boek ‘Kamelen op de lijn’ is een aanrader voor iedereen: voor militairen, het thuisfront en ook voor mensen die helemaal geen beeld hebben van wat een uitzending betekend.
P1000967
 
Het boek is te koop bij: http://www.we-publishing.nl/

Thuisfront ben je altijd

Thuisfront ben je eigenlijk altijd. Tijdens een uitzending en ook wanneer er geen uitzending is. Echt duidelijk wordt je rol als thuisfront wanneer je partner op uitzending is, vaak naar het buitenland moet reizen of deelneemt aan een oefening.

Sinds een dag hebben wij weer een aftelkalender hangen.

De aftelkalender

Het is alweer 2 jaar geleden dat deze aftelkalender op precies dezelfde plek hing, alleen was die wel 5 keer zo lang. Een oefening van 5 weken is niet te vergelijken met een uitzending van enkele maanden of een half jaar, maar kinderen hebben meestal geen besef van het aantal dagen of weken en het maakt het voor de kinderen gewoon makkelijker om bij te houden wanneer papa weer thuis is.

Leuk is anders als je partner van huis is, maar wat ik na een uitzending van enkele maanden inmiddels kan relativeren, blijft voor de kinderen gewoon zwaar en ongrijpbaar. Op de avond voor vertrek heb je twee huilende kinderen in je armen, want voor kinderen zijn 5 weken of enkele maanden gewoon moeilijk te overzien.

Nu papa eenmaal weg is gaat het weer met ze en zijn we lekker druk bezig met school, muziekles, sportactiviteiten en bezoekjes naar de bieb en met het bedenken wat we iedere dag gaan eten of welke cakejes of koekjes we nog altijd een keertje wilden gaan bakken. Bovendien verheugen we ons op de voorjaarsvakantie, helaas zonder papa, maar met dagen waarop niets hoeft en (bijna) alles mag. :-)

Voor iedereen die in een echte uitzending zit of een vergelijkbare situatie onderstaand liedje van Missie Max 2015. Het liedje is ook te downloaden in de itunes store.

Film review: Testament of Youth

Emoties van het thuisfront, 100 jaar geleden

Een rollercoaster van gevoelens – het gemis, de bezorgdheid en het verlangen naar de dag van het weerzien – een missie brengt veel emoties met zich mee. Het oorlogsdrama ‘Testament of Youth’ neemt je op een treffende wijze mee door de verschillende facetten van een missie – alleen dan 100 jaar geleden.

Vera (Alicia Vikander) is een jonge vrouw die in de twintigste eeuw leeft. Haar grote droom is het om schrijfster te worden en te gaan studeren, een ongebruikelijke keuze voor een vrouw in deze periode en haar ouders zijn er dan ook strikt tegen. Haar broer Edward zorgt er echter voor dat haar ouders overstag gaan en uiteindelijk mag Vera naar gaan studeren. Even later wordt Vera verliefd op Roland (Kit Harrington, Game Of Thrones), een vriend van haar broer. De droom lijkt compleet wanneer beiden naar Oxford mogen.

Het zijn echter roerige tijden want de Eerste Wereldoorlog staat op het punt om uit te breken. De mannen verlangen ernaar om zich voor het leger op te geven en naar het front te gaan. Ik zie de angst in Vera’s ogen als haar broer haar zijn wens verteld en ik kan me maar al te goed voorstellen dat Edward niets liever wil dan met de anderen zijn land te verdedigen.. Dit is vergelijkbaar met de huidige tijd waarbij je als militair natuurlijk erg graag een keer op uitzending wilt, want ‘daar doe je het allemaal voor’.

Ook Roland geeft zich op voor het leger en wordt al snel opgeroepen. Eerst voor dienst in England zelf, maar al gauw “mag” hij naar het echte werk in Frankrijk.  Wederom voel ik herkenning en moet ik terugdenken aan mijn eigen situatie. Mijn man komt naar huis en verkondigt dat hij aangewezen is om op missie te gaan. Voor mij was dat eerst even een schok. Zo ook voor Vera, die zich al met haar geliefde samen in Oxford waande.
De volgende zin die Vera daarna aan Roland schrijft geeft maar al te goed weer wat je als thuisfront ik in deze situatie denkt: “Ik zou je graag willen vragen om het leger te verlaten, maar ik kan het niet, ik zal het niet doen.”

De doos met zakdoekjes komt voor mij als geroepen wanneer Roland en Vera echt afscheid moeten gaan nemen. In gedachten ga ik terug naar onze laatste uitzending. Vera houdt Rolands hand vast en volgt hem tot in de trein. Zo lang mogelijk je partner bij je willen hebben en niet los willen laten. 

Bron: Cinéart

Vera gaat zonder Roland naar Oxford. Het gemis is groot en als de eerste berichten van gesneuvelde soldaten binnenkomen besluit Vera dat ze actief wil bijdragen aan deze oorlog. Ze wil verpleegster te worden. Allemaal zo herkenbaar en wederom denk ik terug. Mijn man was op missie en ik wilde ook actief betrokken zijn bij deze uitzending – iets bijdragen en ondersteuning bieden aan andere lotgenoten – ik ben toen lid geworden van een thuisfrontafdeling.

Als Roland onverwachts drie dagen met verlof naar huis komt treft Vera een compleet veranderde man aan. De oorlog heeft hem gebroken en hij wijst Vera af. Vera daarentegen heeft Roland gemist en wil niets liever dan hem weer in haar armen sluiten. Realistisch wordt ook in dit stukje van de film weergegeven dat het verlangen en de vreugde om je geliefde na een hele tijd weer terug te zien soms overschaduwt kan worden: in het geval van Roland door het verwerken van de belevenissen aan het front.
Met moeite wint Vera Roland weer terug en ze besluiten te gaan trouwen wanneer Roland de volgende keer met verlof mag komen. Vanaf dit moment neemt de film een dramatische wending.

Als kijker wordt je meegesleept in de emoties die Vera doormaakt wanneer haar geliefde Roland tijdens de eerste Wereldoorlog naar het front trekt. Je wordt overspoelt van emoties en je vraagt je af ‘Gaat het Vera lukken om haar leven weer op te pakken wanneer de oorlog voorbij is?’.

Het oorlogsdrama Testament of Youth is gebaseerd op de autobiografie van Vera Brittain en is vanaf 11 juni 2015 te zien in de filmhuizen in Nederland. Ik denk dat iedere thuisfronter zich kan herkennen in deze film en steun kan vinden in het verhaal van Vera en Roland.

Zonder thuisfront geen inzet

Zonder thuisfront geen inzet – van confectie naar maatwerk

Sinds vorig jaar schrijf ik columns voor de vaktijdschrift Oplinie van de AFMP.

Vorige week werd ik door Anne-Marie Snels, voorzitter van deze vakbond gevraagd om samen met 2 andere thuisfronters de resultaten van een landelijk onderzoek onder het thuisfront van uitgezonden militairen te gaan aanbieden aan de 2e kamer. Een unieke kans om de belangen van het thuisfront onder de aandacht te brengen, dus stemde ik in.

Samen met vrouwvanmilitair en een andere thuisfronter rijden we naar Den Haag. We kennen elkaar nu al een jaar. In de gesprekken met elkaar over het werk van onze mannen en het leven als thuisfront zit veel herkenning, ook al zijn onze gezinssituaties heel verschillend.

IMG_7626

In Den Haag aangekomen ontmoeten we Anne-Marie en lopen we de 2e kamer binnen. Even door de scan, die gaat natuurlijk af als ik door de deur loop, schoenen uit (hopen dat er geen gat in mijn sokken zit. Valt mee. 😉 ) en opnieuw door het deurtje. Voilà! Vanuit de scan naar de identiteitscontrole. In de hal van de tweede kamer worden we ontvangen door de 2e Kamerleden Angelien Eijsink en Gert-Jan Segers. We bieden het rapport aan en gaan met de twee politici in gesprek.

IMG_7629

Een gedeelte van het gesprek is terug te luisteren via Uitzending gemist op Radio 1. De belangrijkste boodschappen richting de Kamerleden zijn ‘de uitzendbescherming en de uitzendduur, een financiële ondersteuning voor ouders met jonge kinderen, meer informatie over de impact van een uitzending richting scholen en een terugkomdag voor het thuisfront na de missie’.

Kamerlid Eijsink meent dat deze terugkomdagen reeds bestaan. Mijn ervaring is dat er informatie- en contactdagen voor het thuisfront worden georganiseerd. Nazorgdagen voor het thuisfront zijn er tot op heden nog niet en er is wel behoefte aan.

Na het gesprek wordt er bij een kopje koffie nagepraat en laten we de dag revue passeren. Op de vraag van de journalist ‘Denk je niet wel eens: had mijn man maar een vak moeten leren?’ grinniken we. Hoe vaak we deze vraag al niet hebben gehoord, geen idee. Het is een feit dat je in eerste instantie de man kiest en niet zijn beroep. We staan echter achter het werk van onze mannen en we voelen ons thuis in de wereld van defensie, maar we proberen ook meer begrip voor het thuisfront te creëren.

 

 

 

 

 

Na de uitzending: everything will be okay in the end…

John Lennon

Als je relatie thuiskomt van een uitzending wordt je meestal overspoeld met emoties van blijdschap. Natuurlijk verwacht je ook dat je weer even aan elkaar moet wennen. Dat ‘even’ een heel rekbaar begrip is en voor iedereen verschilt, daar stonden in ieder geval wij niet bij stil na een uitzending van zeven maanden. Toen iemand tegen me zei dat de periode van aan elkaar wennen de duur van een uitzending kon hebben, dacht ik ‘No way, dat is bij ons echt niet zo’. Toch had diegene gelijk.

Eigenlijk waren we verbaasd dat ons goed functionerende team, waarbij we aan een half woord genoeg hadden na de uitzending helemaal niet meer zo soepel liep. Behalve dat we natuurlijk erg blij waren om weer met elkaar te zijn, hadden we in deze periode wel dagelijks ruzies over de meest simpele dingen. Vaak speelde de vraag door mijn hoofd: ‘Hoe kan dat nou dat hij zo veranderd is?’ of ‘Ben ik nou zo veranderd?’. De waarheid ligt vaak in het midden. Beide partijen hebben een lange periode zonder elkaar geleefd en hun eigen leven geleid. Het samen is vaak even zoek na zo een lange tijd.

Toen we na zeker drie maanden met praten niet veel verder kwamen, zijn we naar een hulpverlener gegaan. Geen makkelijke stap, maar achteraf de juiste beslissing. Zij heeft ons verhaal aangehoord en vertelde dat bijna iedereen dit proces doorloopt. Alleen al om dit van een derde te horen was voor ons een hele opluchting.

De tip die wij als stel relaties mee zouden willen geven die op zoek zijn naar de oude balans is: als je op een punt komt, waarop de ruzies alleen maar frequenter worden en je denkt er niet meer alleen uit te komen, ga dan naar een hulpverlener. Vaak is even je hart luchten bij iemand die dit verhaal al eerder heeft gehoord en die je situatie kan plaatsen, een hele opluchting. Met een aantal goede tips en veel geduld voor elkaar kunnen we na zeven maanden dolgelukkig zeggen – wij zijn er weer. The End.

OpLinie, november 2014: Thuisfront, uitzending & kinderen

Trots op mijn eerste column in de OpLinie: ‘Waar is papa nou?’.

Wat een uitzending doet met je kinderen merk je vaak pas achteraf echt goed. Vooral kleine kinderen begrijpen nog niet waar hun papa of mama in eens naartoe is en kunnen dat ook nog niet goed uiten.

Uitzending, thuisfront en kinderen

“In de tijd voor de uitzending probeer je je kinderen zo goed mogelijk voor te bereiden op de tijd zonder hun papa. Bij een kind van 8 jaar is dat een stuk makkelijker dan bij een peuter van nog geen 2 jaar. Op de dag dat we papa naar vliegveld Eindhoven brengen, staat de grote meid na het uitzwaaien nog een tijdje huilend aan de deur van de vertrekhal. Haar broertje daarentegen blijft vrolijk rondjes rijden op de tractor.
De volgende ochtend is papa er niet en ook ’s avonds is er geen papa die een slaapliedje zingt. Steeds vaker hoor je overdag ‘Waar is papa nou?’ en dan antwoord ik: ‘Papa is werken’ en ‘Papa is in een vliegtuig’. Als papa dan de eerste keer via Skype belt kijkt de kleine man vrolijk lachend naar het beeldscherm. Een moment later kijkt hij zoekend achter de tablet. Geen papa. Teleurgesteld loopt hij weg.

Naast mijn bed staat een foto van papa in zijn desert uniform. Iedere morgen als de kleine held naast me ligt vraagt hij: ‘Papa kijken?’. Hij neemt papa’s foto in handen en kijkt naar de grote helikopter die op de achtergrond staat. ‘Papa helikopter!’ zegt hij dan lachend.

Een week voordat papa weer thuis is, rijden we langs een politieagent in uniform. De kleine man zegt: ‘Papa politie’. Nee, zeg ik, ‘Papa werkt met vliegtuigen’. ‘Papa weg!’, is daarop zijn antwoord. Even later ziet hij een buurman met donker haar en weer roept hij: ‘Papa!’. ‘Nee, ook dat is niet jouw papa, maar de papa van ons buurmeisje!’, zeg ik.

Als papa dan eindelijk weer thuis is laat de kleine held zijn papa eerst even niet meer los.

Nu nog, 4 maanden na thuiskomst vraagt hij nog steeds iedere ochtend: ‘Waar is papa?’, maar inmiddels is hij tevreden als ik zeg dat papa allen maar even is werken. Als papa binnenkort vertrekt voor een lange oefening zal de kleine held weer even op zoek gaan naar zijn papa, maar gelukkig is het maar voor even.”

 

 

 

OpLinie 07, november 2014

Schermafbeelding 2014-11-07 om 20.04.51 

Interview in de OpLinie: Het wachten is het ergste

OpLinie p16-19

OpLinie juli 2014

Het interview dat ik laatst met drie andere thuisfront dames heb gegeven over het reilen en zeilen van het thuisfront tijdens een uitzending is vandaag gepubliceerd in de OpLinie. Het is een erg mooi artikel geworden over het leven als gezin als een van de partners een tijdje van huis is.

Voor het complete interview klik je op volgende link: OpLinie p16-19

Hoofdstuk uitzending is afgesloten

Na de uitzending

Vandaag gaat alles in een doos: de plakkalender, de foto’s, de postkaarten en de tekeningen en brieven die wij naar Afghanistan hebben gestuurd.

foto

Vandaag pas? Mijn betere helft is immers al bijna 2,5 maand terug. Ja, vandaag pas. Ik heb het even laten hangen en af en toe hebben we er nog even bij stil gestaan….bij de bijna 7 maanden zonder elkaar. ‘We kunnen het ook weggooien.’, zei jij. Nee, ik denk dat het goed is om te bewaren. Het was een bijzondere tijd en als de kinderen groter zijn vinden ze het misschien leuk om hier eens in te kijken.

Het is nog niet zoals het was, maar misschien blijven sommige dingen ook gewoon anders. Niet minder leuk, maar gewoon anders dan ze waren. Een vriend vertelde me dat je de tijd van een uitzending keer twee moet nemen en dat na die tijd iedereen weer is gewend. Heftige gedachte en eentje waar ik even niet aan wil denken. Zoals het nu gaat, gaat het prima en het kan alleen nog maar beter worden.

Vaak krijg ik de vraag ‘En, moet hij nu binnenkort weer weg?’. Behalve dat hij  vanuit zijn huidige functie sowieso vaak op reis is, hoop ik niet dat hij binnenkort weer op uitzending moet. Ik reken er nu op dat hij tenminste 1 jaar of 1,5 thuis is, maar niets is zeker. ‘Zie je er dan niet tegenop dat hij wellicht weer weg moet?’, vragen mensen dan. Nee, daar zie ik nu nog niet tegenop. Als het zo ver is, zijn we weer een stuk verder, zijn de kinderen weer een stuk ouder en is het voor mij niet meer de eerste uitzending en weet ik een beetje wat op me afkomt. Het zou niet slim zijn om zich daar nu al zorgen over te maken.

Vandaag is het vaderdag en onze papa is er weer. Dat is een bijzonder moment. Natuurlijk denken we ook aan alle vaders die nu niet bij hun kinderen en thuisfront kunnen zijn.

 

Een kink in de kabel – de uitzending

Uit de serie ‘Terugkerende momenten gedurende een uitzending’ :-)
Een kink in de kabel

Je belt en verteld over wat je vandaag nog allemaal gaat doen. Ik reageer op je verhaal, maar als ik geen tegenreactie van je krijg, merk ik dat je me niet meer hoort. ‘Kan niet waar zijn’, hoor ik aan het andere einde. ‘Zeg iets, schat! Waardeloze verbinding!’ hoor ik je roepen en vloeken. ‘Ja, maar ik hoor je en ik zeg toch iets’, antwoord ik. Er wordt opgehangen. Je belt terug. ‘Schat, je moet niet altijd vloeken, want ik hoorde jou wel.’ We lachen. Ook de volgende twee gesprekken eindigen op deze manier en we spreken af die avond nog een keer te bellen. Het is half 7 als je belt. Bij jou is het al 22 uur. De kinderen liggen nog niet op bed en bellen met de kinderen om me heen is het eigenlijk ‘net niet’. Later terugbellen zit er bij jou ook niet in, want morgen moet je er weer om 5 uur uit. Ik moet moeite doen om jou goed te kunnen verstaan. Telkens hoor ik wat geluiden op de achtergrond. Je verteld over dat je volgende week 5 nachten moet gaan werken om de Bushmasters klaar voor hun vlucht naar Australië te krijgen en dat dit een pittige, maar tegelijkertijd hele interessante klus wordt. Het is altijd leuk om jouw verhalen te horen, maar als de jongste huilend aan mijn been hangt moet ik de telefoon helaas ophangen… Duty calls!
Het gebeurt gelukkig niet vaak, maar op sommige dagen zit er even een kink in de kabel. Twee uur later gaat de telefoon en jij bent het. ‘Ik heb de wekker gezet en wilde je nog even spreken.’. Samen lopen we nog een ommetje met de hond en deze keer laat de verbinding ons niet in de steek.

En dan is het even stil – na de uitzending

We zijn nu een week verder, maar ik kan de verhalen die je over de uitzending hebt verteld aan één hand aftellen. Aan de ene kant logisch, want we hebben ook iedere dag contact gehad. Aan de andere kant: je bent stiller dan normaal, ik denk gewoon omdat je tot rust komt. Dat merk ik ook aan mezelf. Ik geniet van de kleine dingen die niet vanzelfsprekend waren toen je weg was: uitgebreid douchen en niet bang hoeven te zijn dat er bakken yoghurt door de woonkamer vliegen in mijn afwezigheid, de was vouwen zonder dat iemand met zijn kleine handen de hele stapel op de grond veegt, binnen enkele minuten de vaatwasser kunnen uitruimen zonder ons handenbindertje 5 keer weg te moeten tillen omdat hij zijn handen tussen de deur schuift en in een mum van tijd vrolijk zwaaiend met een glas en een mes in handen door de keuken loopt.

We merken duidelijk dat we moeten wennen, aan elkaar en daaraan dat je beslissingen weer samen neemt. We zijn een stuk individualistischer geworden in een half jaar tijd en dat wil nog wel eens botsen. Het zou ook raar zijn als dat niet zo was. De enige die niet hoeven te wennen zijn de kinderen lijkt het wel. Die zijn gewoon blij en druk en doen de dingen die ze normaal ook deden. Heerlijk flexibel!

Maar het wennen gaat snel: je loopt vandaag naar de deur om boodschappen te doen. De deur valt in het slot. Even later hoor ik de sleutel weer en sta je weer naast me: ‘De oude Ik was niet weggegaan zonder jou een kusje te geven.’ :-)