Thuisfront contactmoment: Oplinie april 2015

IMG_7668

Tijdens onze uitzending heb ik me altijd verheugd op de thuisfront contactdagen. Dat zijn dagen die door Defensie voor het thuisfront georganiseerd worden en meestal plaatsvinden op een kazerne, in een dierentuin, museum of pretpark. Er is altijd tijd voor creatieve activiteiten die direct naar het uitzendgebied kunnen worden opgestuurd. Postpakketen mogen worden ingeleverd en er is de mogelijkheid om met andere thuisfronters bij te praten. Vaak zijn er één-op- één verbindingen met het uitzendgebied.
Inmiddels heb ik deze dagen als vrijwilliger van de thuisfrontafdeling ook al enkele keren van de andere kant mee mogen maken.

Laatst was ik op een dag voor familieleden van naar Mali uitgezonden militairen. Ik zie de mensen binnenkomen en denk te weten hoe ze zich voelen. Ze verheugen zich op gesprekken met elkaar, momenten van herkenning en op informatie vanuit het uitzendgebied, waar hun relatie op dit moment zit.

Na de welkomst koffie wordt er een presentatie vanuit het uitzendgebied gegeven. Indrukwekkend, wat de mannen en vrouwen er inmiddels al hebben bereikt, wat er al staat en waar ze tegenaan lopen. Kilometers aan hekwerk is opgericht, veelal met blote handen in een stoffige woestijn. De vertegenwoordiger van het uitzendgebied verteld dat ze inmiddels al 54 graden hebben gehad en dat het zeker nog 10 graden warmer gaat worden.

Tijdens de presentatie wordt er dan onverwachts een live verbinding gelegd met het uitzendgebied, iets wat bij de aanwezigen voor veel vreugde en enthousiasme zorgt. ‘Papa, daar is mijn papa!’, hoor ik een klein meisje een aantal keren hardop door de hele zaal roepen. Als aan het einde van de sessie het liedje ‘I will always love you’ woord gedraaid met beelden van militairen die poststukken van het thuisfront ontvangen, krijg ik een brok in mijn keel. Wat een mooie dag en wat een bijzonder beroep.

 

Een dag vol emoties en vreugde – Thuisfrontcontactdag

IMG00006-20091103-1547
Vandaag hadden we een Thuisfrontcontactdag. Dat is een van twee contactdagen die door Defensie voor het Thuisfront georganiseerd worden. Nu mocht ik het een keer van de andere kant meemaken, als vrijwilliger van de Thuisfrontafdeling en dat was erg interessant. Het was een dag voor familieleden van uitgezonden militairen naar Mali. Ik zie de mensen binnenkomen en ik weet hoe ze zich voelen. Denk ik tenminste. Ze verheugen zich op gesprekken met elkaar en momenten van herkenning en op een beetje meer informatie uit het uitzendgebied, waar hun familielid op dit moment zit. Na de koffie wordt er een presentatie vanuit het uitzendgebied gegeven. Indrukwekkend, wat de mannen en vrouwen er inmiddels al hebben bereikt, wat er al staat en waar ze tegenaan lopen. Kilometers aan hekwerk is opgericht, veelal met blote handen in een stoffige woestijn. De graafmachines die er zijn hebben vaak niet eens een voorruit. ‘Bloedneuzen komen hier vaak voor’, licht de vertegenwoordiger van het gebied toe, ‘puur vanwege het stof’. Als we voor de presentatie de vertegenwoordiger van het uitzendgebied spreken, verteld hij dat ze al 54 graden hebben gehad en dat het alleen nog maar warmer wordt, zeker nog 10 graden warmer. Voor mij onvoorstelbaar. 40 graden, oké, maar 50 of 60?! En dan nog keihard lichamelijk moeten werken. ‘’S Avonds ben je dan ook echt moe’, verteld hij verder. Ja, dat kan ik me goed voorstellen! ‘Zijn er veel mensen ziek?’, hoor ik iemand vragen. Diarree hebben ze daar veel. Niet vanwege de hygiëne, maar vooral door de warmte.
Tijdens de presentatie wordt er spontaan een live verbinding gelegd met de uitzendgebieden, iets wat de aanwezigen niet hebben verwacht en wat voor veel vreugde zorgt. ‘Papa, daar is mijn papa!’, hoor ik een klein meisje een aantal keren hardop door de hele zaal roepen.
Als ze aan het einde van de sessie het liedje ‘I will always love you’ spelen met beelden van militairen die poststukken van het thuisfront ontvangen, krijg ik een brok in mijn keel. Wat een mooie dag en wat een bijzonder beroep! Respect!