Een trots Thuisfront: de medaille en het roosje

Als afsluiting van de uitzending naar Afghanistan stond de medaille uitreiking in Leeuwarden op het programma. Ik had mijn dochter een dagje ziek gemeld van school, omdat we in het verleden veel discussies hebben gehad over de twee vrije dagen die ik gedurende de uitzending voor het wegbrengen en ophalen van mijn man had aangevraagd. Ik hou hier helemaal niet van, maar helaas had school in het verleden weinig begrip voor onze uitzending en had ik weinig zin in een nieuwe discussie. Dus gingen we met z’n drieën naar Leeuwarden.

IMG_5445
Voor mij was het de eerste medaille uitreiking. Als lid van de Thuisfrontafdeling zou ik de roosjes voor het Thuisfront aan de militairen mogen uitdelen. Toen we echter in Leeuwarden aankwam was de planning gewijzigd – en mijn man wist hiervan…

Gedurende de lunch ging een woordvoerster uit Den Haag bij ons aan tafel zitten en stelde belangstellende vragen over de uitzending en de impact hiervan op de familie.

Tijdens de ceremonie hield generaal Middendorp een speech, waarin hij de militairen zijn waardering uitsprak voor het geleverde werk en het Thuisfront bedankte voor hun inzet.

Nadat de militairen hun herinneringsmedaille hadden ontvangen, werden mijn dochter en ik opgehaald door mijn man. Generaal Middendorp kwam ons tegemoet en overhandigde haar plaatsvervangend voor alle aanwezige kinderen het kindermedaillon. Naast de regen die we sowieso al over ons heen hadden gekregen, regende het nu flitsen van de aanwezige fotografen. Een bijzondere ervaring. Plaatsvervangend voor het Thuisfront van alle militairen ontving ik het roosje.

Bijzonder was ook dat Emily de volgende dag met haar foto in vier kranten terug te vinden was. Zul je net zien: doe je een keertje iets buiten de regels om en meld je haar ziek, komt ze in de krant te staan.
Reformatorisch dagblad 9 mei

Na de medaille uitreiking bleven we nog even. Je feliciteert elkaar, de militairen en het Thuisfront en met z’n allen kijk je terug op een bewogen half jaar. Met trots hou ik het roosje in handen.

Waar is papa nou?

Hoe moet je dat ook uitleggen aan een kind van 2? Papa is nu een half jaar op uitzending naar Afghanistan, met een kleine tussenpauze rond de kerst, maar dat weet het kind van 2 al niet meer. Ik blijf het zeggen: ‘Papa is werken’ en ‘Papa is in een vliegtuig’. Naast mijn bed staat een foto van papa in desert uniform. Iedere morgen als het kind van 2 naast me ligt nadat hij zijn flesje heeft gedronken vraagt hij ‘Papa kijken?’. Dan kijkt hij naar papa’s foto en naar de grote helikopter die op de achtergrond staat. ‘Papa helikopter.’
Steeds vaker hoor ik overdag ‘Waar is papa nou?’ en dan antwoord ik ‘Papa is werken’. Toen we laatst langs een politieagent reden zei hij ‘Papa politie’. Nee, zeg ik, ‘Papa werkt met vliegtuigen’ en denk bij mezelf ‘niet iedere man in uniform is jouw papa’. ‘Papa weg!’ was daarop zijn antwoord.  Even later ziet hij een buurman met donker haar en een bril en hij roept: ‘Papa!’. ‘Nee, ook dat is niet jouw papa, maar de papa van ons buurmeisje!’ ‘Papa is bijna thuis’, zeg ik nog, maar dat zeg ik zo vaak en ik vraag me af hoe geloofwaardig dat nog is voor het kind van 2. Wordt tijd dat papa weer thuis komt, maar gelukkig duurt het niet meer al te lang!
IMG_3015