“Soms is een uitzending gewoon even stom en zwaar!”

Kamelen op de lijn: een boekpresentatie van Marieke Vos-Hardonk
 
De man van Marieke Vos-Hardonk, officier bij de Marechaussee, was in 2013 uitgezonden naar Afghanistan. Marieke, moeder van vier kinderen en thuisfront verteld in haar boek over de up’s en down’s van hun uitzending.
 
Laurens Van Aggelen is uitgever van het boek ‘Kamelen op de lijn’. Hij heeft zelf boeken geschreven en verteld dat het boek hem direct geraakt heeft. “Het is humoristisch geschreven en geeft op een realistische wijze weer hoe een thuisfront en de kinderen zich voelen tijdens een uitzending”.
 
Kamelen op de lijn
Jos Weerts heeft als voormalig hoofd Kennis- en onderzoekscentrum en plv. directeur van het Veteraneninstituut 27 jaar voor en met veteranen gewerkt. “Ik heb de aandacht voor het thuisfront zien groeien”, verteld Weerts. Ook vroeger waren er al organisaties, zoals de ‘Stichting partners van oorlogsgetroffenen’ die zich met elkaar organiseerden, nu zie je dat er meer gedaan wordt op dit vlak. Het thuisfront is volgend Jos Weerts een ruim begrip: het betreft vrienden, familie en kennissen, maar vooral ook de partners van van uitgezonden militairen. De dynamiek van een relatie krijgt een andere dimensie wanneer je partner een lange tijd weg is.
 
In de voorbereiding naar hun uitzending was Marieke op zoek naar tips en trucs en lectuur over uitzendingen en verhalen van andere thuisfronter’s. Voor de kinderen was er een klein boekje van Defensie beschikbaar en dat was voor Marieke en haar kinderen erg fijn. Toen Marieke geen vergelijkingsmateriaal kon vinden besloot ze het zoeken naar houvast los te laten en het avontuur maar gewoon op haar af te laten komen. “Ik ben zeker niet de eerste thuisfrontmama die een avontuur met 4 kinderen aangaat”, was een van de gedachtes die in haar hoofd speelden. De kinderen lieten de eerste boodschap van een naderende uitzending gelaten over zich heen komen, maar de volgende ochtend kwamen de vragen: “Hebben ze bommen in Afghanistan?”, “Kan papa me dan nooit meer voorlezen?” en “Mag ik het aan de juf vertellen?”.
 
Tijdens de uitzending stoot het gezin op onbegrip. Discussies met de leerplichtambtenaar die het nut er niet van inzag vijf extra vrije dagen te geven en bekende uitspraken zoals “daar heeft hij toch zelf voor gekozen” waren aspecten waarmee het gezin werd geconfronteerd. Marieke vertelde over een vader die tijdens een zwemles van haar kinderen tegen haar zegt dat “een half jaar toch zo voorbij is”. Zelf hing diezelfde man vijf minuten van tevoren helemaal in de stress aan de telefoon met zijn autogarage die hem vertelde dat zijn auto na drie dagen nog niet klaar was. Drie dagen geen auto of een half jaar zonder partner; wat weegt zwaarder?
 
Regelmatig voelde Marieke zich niet serieus genomen door Defensie. “Vertrektijden die tot vier keer toe veranderen stonden niet in verhouding met een bosje bloemen of een dagje dierentuin.”, verteld ze in haar presentatie.
 
Haar kinderen van 3, 5, 7 en 9 misten hun vader enorm. Marieke vergelijkt een uitzending ook met een eettafel waar je een poot onderuit zaagt: “Meestal gaat het goed en kun je de tafel mooi in balans houden, soms wankelt hij en dreigt die om te vallen.” De positieve kant van een uitzending is dat ik heb gemerkt dat ik heel erg trots op mijn man, mijn kinderen en mezelf ben. Er zijn veel nieuwe vriendschappen ontstaan en bestaande vriendschappen zijn verstevigd. Door het schrijven van dit boek heeft Marieke de uitzending een plekje kunnen geven, vooral ook als gezin, samen met haar man. “Ik gun mijn thuisfront collega’s een gezellig boek op hun nachtkastje”.
 
Majoor Ron Deelen, hoofd Thuisfrontzaken CLAS bedankt Marieke in zijn speech voor het mooie boek. Hij verteld van zijn tijd als uitgezonden militair: “Ik was in een tijd uitgezonden waarin we slechts een aantal minuten per maand met elkaar konden bellen. Dat is gelukkig nu niet meer zo”. Ron Deelen maakt deel uit van het DOT, de Defensie Organisatie Thuisfront die zo’n 250 vrijwilligers onder haar hoede heeft. Tijdens Thuisfrontinformatie- en contactdagen wordt het thuisfront op de hoogte gebracht van het reilen en zeilen in het uitzendgebied en is er mogelijkheid tot contact met elkaar. Een keer per jaar vindt er Missie Max plaats en een besloten Facebook pagina biedt de gelegenheid om elkaar tips te geven en ervaringen met elkaar te delen. Voor noodgevallen kan het SITCEN benaderd worden en sinds kort is er ook de SITCEN app. Als voorbereiding voor de kinderen van 2 tot 8 jaar is er het boekje ‘Bo gaat op uitzending’. “Uit eigen ervaring ken ik het belang van een stabiel thuisfront. Als het goed gaat met het thuisfront, kan de militair zijn/haar taak in het missiegebied blijven uitvoeren. Want zoals de Minister van Defensie zegt: Zonder thuisfront geen inzet!”
 
Vanuit de vrij jonge organisatie ‘Thuisfrontsupport’ verteld voorzitter Hanneke Burgers over de missie van haar organisatie: “We zien het begrip thuisfront heel breed: alle relaties van militairen zijn ons thuisfront, of het nou gaat om een oefening, cursus of uitzending.” Op de website van Thuisfrontsupport kan het thuisfront tips vinden en er zijn activiteiten die met en voor elkaar worden georganiseerd. Hanneke verteld dat bij alle activiteiten die worden georganiseerd het thuisfront de verbindende factor is en sluit haar speech met de woorden: “Thuisfront zijn, je moet het maar kunnen!”.
 
Majoor Javelin Zwakhalen, Krijgsmacht aalmoezenier, verteld in zijn lezing over het werk tijdens een uitzending. Vanuit zijn ervaring verteld Zwakhalen dat een uitzending voor iedere militair verschillend is: de een heeft een advies nodig, een andere moet aangespoord worden en een derde vraagt om geestelijke steun. “Het werk behelst veel meer als alleen een blije boodschap brengen – het blijft mensenwerk.”, verteld Zwakhalen. Een uitzending is ook voor ieder thuisfront weer anders. Het boek ‘Kamelen op de lijn’ is een aanrader voor iedereen: voor militairen, het thuisfront en ook voor mensen die helemaal geen beeld hebben van wat een uitzending betekend.
P1000967
 
Het boek is te koop bij: http://www.we-publishing.nl/

Hoofdstuk uitzending is afgesloten

Na de uitzending

Vandaag gaat alles in een doos: de plakkalender, de foto’s, de postkaarten en de tekeningen en brieven die wij naar Afghanistan hebben gestuurd.

foto

Vandaag pas? Mijn betere helft is immers al bijna 2,5 maand terug. Ja, vandaag pas. Ik heb het even laten hangen en af en toe hebben we er nog even bij stil gestaan….bij de bijna 7 maanden zonder elkaar. ‘We kunnen het ook weggooien.’, zei jij. Nee, ik denk dat het goed is om te bewaren. Het was een bijzondere tijd en als de kinderen groter zijn vinden ze het misschien leuk om hier eens in te kijken.

Het is nog niet zoals het was, maar misschien blijven sommige dingen ook gewoon anders. Niet minder leuk, maar gewoon anders dan ze waren. Een vriend vertelde me dat je de tijd van een uitzending keer twee moet nemen en dat na die tijd iedereen weer is gewend. Heftige gedachte en eentje waar ik even niet aan wil denken. Zoals het nu gaat, gaat het prima en het kan alleen nog maar beter worden.

Vaak krijg ik de vraag ‘En, moet hij nu binnenkort weer weg?’. Behalve dat hij  vanuit zijn huidige functie sowieso vaak op reis is, hoop ik niet dat hij binnenkort weer op uitzending moet. Ik reken er nu op dat hij tenminste 1 jaar of 1,5 thuis is, maar niets is zeker. ‘Zie je er dan niet tegenop dat hij wellicht weer weg moet?’, vragen mensen dan. Nee, daar zie ik nu nog niet tegenop. Als het zo ver is, zijn we weer een stuk verder, zijn de kinderen weer een stuk ouder en is het voor mij niet meer de eerste uitzending en weet ik een beetje wat op me afkomt. Het zou niet slim zijn om zich daar nu al zorgen over te maken.

Vandaag is het vaderdag en onze papa is er weer. Dat is een bijzonder moment. Natuurlijk denken we ook aan alle vaders die nu niet bij hun kinderen en thuisfront kunnen zijn.

 

Een trots Thuisfront: de medaille en het roosje

Als afsluiting van de uitzending naar Afghanistan stond de medaille uitreiking in Leeuwarden op het programma. Ik had mijn dochter een dagje ziek gemeld van school, omdat we in het verleden veel discussies hebben gehad over de twee vrije dagen die ik gedurende de uitzending voor het wegbrengen en ophalen van mijn man had aangevraagd. Ik hou hier helemaal niet van, maar helaas had school in het verleden weinig begrip voor onze uitzending en had ik weinig zin in een nieuwe discussie. Dus gingen we met z’n drieën naar Leeuwarden.

IMG_5445
Voor mij was het de eerste medaille uitreiking. Als lid van de Thuisfrontafdeling zou ik de roosjes voor het Thuisfront aan de militairen mogen uitdelen. Toen we echter in Leeuwarden aankwam was de planning gewijzigd – en mijn man wist hiervan…

Gedurende de lunch ging een woordvoerster uit Den Haag bij ons aan tafel zitten en stelde belangstellende vragen over de uitzending en de impact hiervan op de familie.

Tijdens de ceremonie hield generaal Middendorp een speech, waarin hij de militairen zijn waardering uitsprak voor het geleverde werk en het Thuisfront bedankte voor hun inzet.

Nadat de militairen hun herinneringsmedaille hadden ontvangen, werden mijn dochter en ik opgehaald door mijn man. Generaal Middendorp kwam ons tegemoet en overhandigde haar plaatsvervangend voor alle aanwezige kinderen het kindermedaillon. Naast de regen die we sowieso al over ons heen hadden gekregen, regende het nu flitsen van de aanwezige fotografen. Een bijzondere ervaring. Plaatsvervangend voor het Thuisfront van alle militairen ontving ik het roosje.

Bijzonder was ook dat Emily de volgende dag met haar foto in vier kranten terug te vinden was. Zul je net zien: doe je een keertje iets buiten de regels om en meld je haar ziek, komt ze in de krant te staan.
Reformatorisch dagblad 9 mei

Na de medaille uitreiking bleven we nog even. Je feliciteert elkaar, de militairen en het Thuisfront en met z’n allen kijk je terug op een bewogen half jaar. Met trots hou ik het roosje in handen.

192 dagen op uitzending en dan?

Dan ben je weer thuis en is alles zoals het was. Dat zou mooi zijn, maar de ervaring leert dat dit na een uitzending vaak niet zo makkelijk gaat. Commando overdracht
Jullie hebben eergisteren het commando overgedragen aan de volgende lichting en toen ik je daarna aan de telefoon had zei je ‘…en nu loop ik hier een beetje doelloos rond’. Mooi, dacht ik! Dan heb je nog even wat tijd om tot rust te komen, voor je in het vliegtuig stapt en met een kleine tussenstop op Kreta weer op Nederlandse bodem land. En dan? Dan nemen we de tijd om echt met z’n allen te landen, want tijdens je verlof 3 maanden geleden wilde je alleen maar dingen ondernemen en vooral niet tot rust komen. We hadden immers maar 2 weken samen en je was 3 maanden niet buiten de poort geweest, maar voor jezelf was het heel vermoeiend. Als ik je vandaag spreek zeg je ‘Ik heb net uitgebreid gesport en nu voel ik me beter’. ‘Hoezo beter?’, vraag ik, omdat ik niet het gevoel had dat het slecht met je ging. ‘Nou, ik weet het niet, maar ik ben gewoon een beetje onrustig.’ En juist dat is nou de moeilijkheid: je komt thuis en dan moet je (in principe) even helemaal niets! Maanden heb je vaak dag en nacht en in het weekeinde gewerkt, vliegtuigen beladen en gelost en eigenlijk geen tijd gehad om echt eens uit te rusten. Dan is het ‘niets moeten’ wel even wennen en ben je toch even je ritme kwijt. Ook wij zullen weer moeten wennen, want sinds jij weg bent hebben we hier onze draai gevonden en doe ik de dingen die jij altijd deed.
Gelukkig heb je voorgesteld dat we eerst even met z’n tweeën ertussenuit gaan, een paar dagen weg en even helemaal niets. Daarna gaan we samen met de rest van de familie wennen,  ….. dat komt wel goed!

IMG_4196

De Bushmaster gaat mee naar bed!

Niets is leuker om als thuisfront af een toe een kaartje of een pakketje vanuit ‘Verweghistan’ te krijgen.

De kleine man met het gezicht vol waterpokken kijkt naar ‘Dribbel’, de vrolijke gele hond, die met zijn papa en mama naar de carnavalsoptocht gaat. Ik ben een pakje aan het openen, een pakje uit Afghanistan. Ik roep zijn naam. Hij kijkt om. ‘Kijk, wat papa jouw heeft gestuurd.’ Ik geef de stressbal in de vorm van een Bushmaster aan hem. ‘Heeft papa voor jou in het pakje gedaan.’ Hij lacht. ‘Mooi… papa kregen!’ Hij kijkt verder en laat het cadeautje niet meer los.
Bushmaster
Voor mij zaten er twee bussen van mijn favoriete creamer ‘Coffe mate’ in. Smaak: French Vanilla. Komt direct uit de Amerikaanse PX (belastingvrije winkel). Me happy!

Coffee mate French Vanilla

Die Bushmaster gaat vanavond mee naar bed.

De volgende ochtend hoor ik door de babyfoon: ‘Kijk’es, papa kregen!’ Hij blij, ik blij, want ik verheug me op mijn Coffe mate! 😉

Een dag uit het leven van een thuisfront mama

Mijn zoon is in een baldadige ‘Nee’-mood. Vooral sinds papa op uitzending is slaapt hij ’s nachts vaak heel onrustig en dat komt zijn humeur overdag niet echt ten goede.

‘S nachts om half drie vind hij het nodig om liedjes te zingen en mij te roepen. Na een half uur geef ik mezelf de keuze: een flesje geven en hopelijk snel verder slapen of nog even een uurtje of wat doorgaan met de liedjes. Ik kies voor het flesje. Gelukkig slaapt hij daarna vrij snel weer verder, bij mij duurt het wat langer.

In de ochtend ben ik daarom niet mama, maar mombie: een combinatie van mama en zombie. We brengen de grote meid naar school. Daarna gaan we naar het ‘zingen op schoot’. De kleine man is vandaag niet echt bij de les. Hij kruipt onder stoelen, wil op de trommels gaan zitten of ze uit elkaar halen. Hij roept de hele tijd ‘molen’, omdat er zo’n stomme papieren molen in de vensterbank staat (twee keer leuk, maar 10 keer is nogal storend) en aan het einde is alle concentratie zoek. ‘Jasje aan?’, roept hij en loopt naar de koffiekamer. We drinken nog een kopje koffie met de rest van de ouders en gaan dan naar huis, even een rondje met de hond, ook al roept meneer hier echt geen zin in te hebben. Hij zit toch vast in de buggy, haha. Dan moeten we naar de winkel. De koelkast schreeuwt om vulling. Jij belt vanuit Afghanistan op het moment dat ik de kleine man in de winkelwagen wil stoppen. Telefoon aan een oor, de wurmende peuter in armen. De kleine draak wil gewoon niet in het kinderstoeltje van de winkelwagen, hij is ook al behoorlijk sterk en ook positieve dreigementen (‘je krijgt een koekje’) helpen ook niet. ‘Nee, mama!’ Dan maar in het boodschappengedeelte waardoor ik het eigenlijke doel van een winkelwagen een beetje misloop, maar voordat ik weer eens met een hardop huilende peuter door de winkel moet rijden neem ik de beperkte ruimte maar even voor lief en hij ook. Helaas moet ik je ophangen. Gebeurt wel vaker, omdat jij 3,5 uur later leeft dan wij en het soms echt even niet uitkomt.

Thuisfront moment
Gelukkig spreek ik je die avond nog even. Jij bent heel erg moe en ik ben dat ook. Op mijn vraag of je de nieuwe Tonychocolonely reep, die ik je had gestuurd al hebt geproefd zeg je, dat je de hele reep in een keer hebt opgegeten. Een hele reep! :-))) Ik moet lachen en dat maakt de dag dan ook weer goed. Jammer dat we die reep niet samen hebben kunnen eten, maar binnenkort doen we dat nog een keer over!

En dan is het zover – dag van vertrek voor de uitzending

Het is gelukkig alweer bijna een half jaar geleden, maar de dag van vertrek voor de uitzending naar Afghanistan staat mij nog erg goed bij.
IMG_2864

Ik wordt wakker met de gedachte dat alles een grap moet zijn, een slechte weliswaar, dat je toch echt niet voor een half jaar kunt vetrekken, dat ze dat toch niet kunnen maken, alleen al voor de kinderen niet. Ik trek mijn nieuwe jurk aan, mezelf uitgebreid opmaken laat ik achterwegen. Dat blijft vandaag toch niet zitten. Ik zie je daar in je desert uniform staan en je laatste spullen inpakken. De eerste tranen!

Even koffie, yoghurt en jij eet het laatste restje van de kaas, die we uit Frankrijk hebben meegenomen. Voortdurend komen mij de tranen en onze oudste houdt het ook niet droog. Mijn vriendin die ons naar Eindhoven begeleidt is er om 6 uur en dan vertrekken we. We zijn vroeg in Eindhoven en het is erg mistig. Jij bent misselijk van de kaas en ik denk: als het zo mistig is, vliegen ze misschien niet. Je commandant is er ook al. We drinken koffie met een plakje cake – het lijkt wel een soort begrafenis. Langzaam druppelt de rest binnen, nog een koffie. Onze oudste wordt steeds treuriger. Je vader, broer en je zoon komen binnen. Ze zijn uit Limburg gekomen om jou uit te zwaaien. De jongste, hebben we met opzet niet meegenomen, hij is bij je moeder.
Ik maak een praatje met enkele collega’s van jou. Iedereen is erg aardig en biedt zijn hulp aan tijdens jouw afwezigheid. Als de generaal heeft gesproken wordt het tijd voor het afscheid. Het is en blijft onwerkelijk dat jij voor zo een lange tijd weggaat. Jij wil gaan inchecken, maar dat weet ik nog even uit te stellen. Waarom zou jij als eerste moeten gaan? Elke minuut die we langer samen kunnen zijn is alleen maar fijn. Uiteindelijk is het zover en staan we voor de deur naar de check-in.
‘Jij bent een sterke vrouw’, zeg je nog.
‘En wij zijn een sterk team!’.
Dan ga je door de deur en je zwaait nog even door het raam. Onze oudste moet nu heel hard huilen. Een aardige mevrouw van de Thuisfrontafdeling komt op ons af. ‘Als jullie willen, kunnen jullie nog op de brug gaan kijken, die is open. Misschien wil ze het vliegtuig nog zien’ zegt ze met een blik op de kleine meid. Dat doen we dan ook. We nemen nog wat foto’s van het vliegtuig, de C17 die jullie naar Afghanistan gaat brengen. Dan gaan we naar de auto. Alles voelt raar en leeg vandaag. De oudste slaapt die avond op jouw plek. Ze heeft jouw pasfoto onder een zakdoek gelegd en twee boeddha’s staan ernaast. Die moeten jou geluk brengen. Over 90 dagen zien we elkaar terug, dan heb je verlof!