OpLinie, november 2014: Thuisfront, uitzending & kinderen

Trots op mijn eerste column in de OpLinie: ‘Waar is papa nou?’.

Wat een uitzending doet met je kinderen merk je vaak pas achteraf echt goed. Vooral kleine kinderen begrijpen nog niet waar hun papa of mama in eens naartoe is en kunnen dat ook nog niet goed uiten.

Uitzending, thuisfront en kinderen

“In de tijd voor de uitzending probeer je je kinderen zo goed mogelijk voor te bereiden op de tijd zonder hun papa. Bij een kind van 8 jaar is dat een stuk makkelijker dan bij een peuter van nog geen 2 jaar. Op de dag dat we papa naar vliegveld Eindhoven brengen, staat de grote meid na het uitzwaaien nog een tijdje huilend aan de deur van de vertrekhal. Haar broertje daarentegen blijft vrolijk rondjes rijden op de tractor.
De volgende ochtend is papa er niet en ook ’s avonds is er geen papa die een slaapliedje zingt. Steeds vaker hoor je overdag ‘Waar is papa nou?’ en dan antwoord ik: ‘Papa is werken’ en ‘Papa is in een vliegtuig’. Als papa dan de eerste keer via Skype belt kijkt de kleine man vrolijk lachend naar het beeldscherm. Een moment later kijkt hij zoekend achter de tablet. Geen papa. Teleurgesteld loopt hij weg.

Naast mijn bed staat een foto van papa in zijn desert uniform. Iedere morgen als de kleine held naast me ligt vraagt hij: ‘Papa kijken?’. Hij neemt papa’s foto in handen en kijkt naar de grote helikopter die op de achtergrond staat. ‘Papa helikopter!’ zegt hij dan lachend.

Een week voordat papa weer thuis is, rijden we langs een politieagent in uniform. De kleine man zegt: ‘Papa politie’. Nee, zeg ik, ‘Papa werkt met vliegtuigen’. ‘Papa weg!’, is daarop zijn antwoord. Even later ziet hij een buurman met donker haar en weer roept hij: ‘Papa!’. ‘Nee, ook dat is niet jouw papa, maar de papa van ons buurmeisje!’, zeg ik.

Als papa dan eindelijk weer thuis is laat de kleine held zijn papa eerst even niet meer los.

Nu nog, 4 maanden na thuiskomst vraagt hij nog steeds iedere ochtend: ‘Waar is papa?’, maar inmiddels is hij tevreden als ik zeg dat papa allen maar even is werken. Als papa binnenkort vertrekt voor een lange oefening zal de kleine held weer even op zoek gaan naar zijn papa, maar gelukkig is het maar voor even.”

 

 

 

OpLinie 07, november 2014

Schermafbeelding 2014-11-07 om 20.04.51 

Interview in de OpLinie: Het wachten is het ergste

OpLinie p16-19

OpLinie juli 2014

Het interview dat ik laatst met drie andere thuisfront dames heb gegeven over het reilen en zeilen van het thuisfront tijdens een uitzending is vandaag gepubliceerd in de OpLinie. Het is een erg mooi artikel geworden over het leven als gezin als een van de partners een tijdje van huis is.

Voor het complete interview klik je op volgende link: OpLinie p16-19

Vrijwilliger zijn, een dankbare taak

Mijn nieuwste artikel over het vrijwilligerswerk van een collega op www.thuisfrontafdeling.nl

logo

Stella is lid van de TFA OOCL (thuisfrontafdeling Operationeel Ondersteunings Commando Land). In 2008 ging haar zoon naar Afghanistan en waren Stella en haar familie aanwezig op een thuisfrontinformatiedag (TFI). Stella: “De voorzitter, Theo Ketting, begon aan het verhaal over de vrijwilligers van de TFA en toen dacht ik: ‘Dat is iets voor mij’. Ik heb me direct aangemeld en zo ben ik er eigenlijk ingerold.”

Momenteel zijn er drie thuisfrontafdelingen: TFA DGLC (Defensie Grondgebonden Luchtverdedigings Commando), TFA BIU (Bureau Individuele Uitzendingen) en TFA OOCL. De TFA waaraan Stella deelneemt heeft momenteel zo’n 20 leden.

De taken van een vrijwilliger zijn heel gevarieerd. “Ten eerste ben je het visitekaartje van de TFA”, vertelt Stella. “En je bent een vraagbaak en biedt hulp tijdens TFI-dagen en thuisfrontcontactdagen.”
Als lid van de TFA ben je aanwezig bij het vertrek, de aankomst en de medaille-uitreiking van de militairen. Het is leuk voor families en relaties van uitgezonden militairen als ze een bekend gezicht zien tijdens zo’n dag. Na een aantal keren herkennen de relaties de vrijwilligers. Stella: “Ze komen naar je toe en zeggen: wat fijn dat je er weer bent.”

Op de TFI-dagen zijn er veel verschillende taken voor de leden van de TFA. Er is een inschrijfbalie waar de militairen zich dienen te melden. De relaties van de militair mogen op dat moment naar de koffie. Ook hier staat een vrijwilliger klaar die hen de weg wijst. Als vrijwilliger begeleid je de creatieve activiteiten op de thuisfrontcontactdagen. Denk daarbij bijvoorbeeld aan het beschilderen van een kussensloop of T-shirt. Deze creaties worden direct opgestuurd naar de militair in het uitzendgebied.
Stella is op deze dagen verantwoordelijk voor de foto’s en de één-op-één-verbinding, die er alleen tijdens een thuisfrontcontactdag is.
Stella: “Bij een één-op-één-verbinding kom je echt in contact met de mensen. Dit contact is intenser dan in een zaal. Voordat je begint aan een verbinding krijg je de mensen eigenlijk al aan het praten, dan zie je soms dat de tranen er al aankomen. Dan probeer je ze eigenlijk zo ver te krijgen dat ze de tranen even laten gaan zodat ze rustig naar binnen gaan. Als lid van de TFA probeer je altijd hulp te bieden, een luisterend oor, dat is heel belangrijk.”
Stella zorgt voor de coördinatie met het uitzendgebied, voor de indeling van de tijden van de gesprekken, ze coördineert het geheel. Het verschilt hoeveel tijd een relatie heeft tijdens de verbinding. Momenteel is dat maximaal 5 minuten, maar er zijn tijden geweest dat men maximaal 3 minuten had.
Stella: “Dan was het ook na 2,5 minuten afscheid nemen en met 3 minuten echt ‘de deur uit en de volgende erin’. Op die dagen waren er zo’n vierhonderd mensen. Dan hielden we de stopwatch erbij en dan is het ‘daarin en daaruit’. Stella zorgt er ook voor dat het afscheid tijdens de verbinding vlekkeloos verloopt en iedereen aan de beurt komt: ” Het klinkt misschien heel hard dat je moet zeggen ‘wilt u afscheid nemen?’, maar daar raak je toch wel aangewend. Dat doe je op een manier dat dit niet emotioneel klinkt. Als ze dan naar buiten komen vraag je b.v. ‘hoe was het?’ en ‘was het fijn?’.”
Dat Stella twee vaste taken heeft is in de loop van de tijd zo gegroeid. Ze is ook lid van de webredactie en dat gaat heel goed samen met het maken van de foto’s. Verder zijn er eigenlijk geen ‘standaard taken’ die iemand ‘altijd’ uitvoert. Stella vertelt dat er aan het begin van een dag door de voorzitter gekeken wordt wie er op welke plek staat. Naast de gewone taken van een vrijwilliger is Stella vicevoorzitter. Bij afwezigheid van de voorzitter is zij verantwoordelijk voor de presentatie voor de relaties.

Wat het werk bij de TFA voor Stella vooral zo leuk maakt is het contact met de mensen en waardering van de relaties. Stella: “Alleen maar het ‘dank je wel’ en het handje geven, dat maakt het zo speciaal. Daar doe je het gewoon voor. Ook al ben je moe, je krijgt er veel voor terug.

Stella vertelt dat er periodes waren dat de leden van de thuisfrontafdeling wel zes dagen in de maand bezig waren voor de TFA. Dat was tijdens de Re-deployment in Afghanistan. Momenteel zijn dit ongeveer 2 dagen in de maand inclusief de vergadering. Meestal zijn er zes leden van de TFA op een dag aanwezig. Dit is natuurlijk afhankelijk van de groep uitgezonden militairen en hun relaties. Natuurlijk is het altijd jammer wanneer zich weinig relaties aanmelden. Stella: “Maar al zijn het er maar dertig, je besteedt er net zo veel aandacht aan als wanneer er 400 zijn.”

De indeling van de vrijwilligers voor TFI- en contactdagen ligt in handen van de secretaris en de voorzitter. Als lid krijg je iedere maandag een agenda met de planning opgestuurd. De vrijwilliger geeft de beschikbare dagen per e-mail door aan de secretaris. Hij bepaalt samen met de voorzitter wie, waarvoor ingepland wordt.

Als thuisfront kun je lid worden van een thuisfrontafdeling. Stella: “We hebben in de afdeling moeders, zussen, een vader en natuurlijk de partners van uitgezonden militairen. Soms ook meerdere familieleden.
Een motivatie om lid te zijn van een TFA is voor Stella: “Je kunt zoveel positieve aandacht geven aan de relaties. Maar, blijf in je achterhoofd houden: het is wel vrijwillig is, maar niet vrijblijvend! Dus, als je eraan begint, moet je er ook voor 100% achter staan. Er wordt op je gerekend.”

Bijzondere ervaring

Een leuke gebeurtenis die Stella heeft meegemaakt is het bezoek van, toen nog ‘prinses Máxima’ aan een thuisfrontcontactdag. Ze wilde graag weten hoe een één-op-één-verbinding in z’n werk gaat en stond bij Stella te wachten. Stella had het stelletje al gevraagd om afscheid te nemen, maar het duurde toch nog even iets langer. Toen Stella met Prinses Máxima binnenkwam, kon de relatie moeilijk uit haar woorden komen: “Weet je wie hier is?”, vroeg ze aan haar echtgenoot in het uitzendgebied “Prinses Máxima!”. “Oh?!”, hoorde je hem vrolijk roepen: “Hallo, Máxima!” Ze hebben nog een heel gezellig gesprek gehad. Dat zijn hele bijzondere momenten die je nooit vergeet.

Stella is al 6 jaar bij de TFA OOCL. Stella: “Ik doe het met veel plezier en nog steeds met dezelfde passie, omdat je er zoveel dankbaarheid voor terug krijgt.”

Pasta met kaassaus en hamblokjes

Dit recept heb ik op aanvraag van en speciaal voor mijn buurvrouw Julia en voor Emily opgeschreven, omdat het een van haar lievelingsgerechten is. Het recept is super simpel en is afkomstig van mijn moeder.

IMG_5600

Ingrediënten:
Pasta
250 ml koksroom (slagroom werkt ook prima)
1 bakje hamblokjes & 1/2 bakje spekjes
1 sjalotje
5-6 plakjes Cheddar kaas & na smaak oude of belegen geraspte kaas (iedere kaas die je er verder aan toegevoegd maakt het alleen maar lekkerder)
Salade (bijv. Rucola) (hoeft niet, is wel lekker)

1. Sjalotje snijden en aanbakken, samen met de spek. Iets later de hamblokjes erbij doen. Vet afgieten of spek/ham/sjalotjes-mix op een keukenpapier leggen.
IMG_5592

2. In de tussentijd de pasta koken.

3. Kookroom in een pannetje verwarmen en de cheddar plakjes erin laten smelten.
IMG_5594
Vervolgens de andere kaas erin roeren. Aan het einde de ham en spekjes erdoor, klein beetje peper en proeven. Indien de saus te dik is (we willen geen kaasfondue, alhoewel dat ook prima met die saus zou kunnen als je er nog een beetje witte wijn bij doet) voeg je er wat melk aan toe.

En dan lekker opdienen. Het is zeker geen dieet-maaltijd, maar af en toe moet dat gewoon een keer kunnen vind ik. Je zou er wat sla bij kunnen doen, dat zorgt voor een frisse bite.

Eet smakelijk!

P.S. Kleine tip: hoe meer cheddar, hoe meer de saus oranje kleurt. Misschien wel een leuk gerecht voor tijdens het WK 2014, als Nederland speelt. Kan namelijk ook makkelijk op de bank gegeten worden. 😉

 

Hoofdstuk uitzending is afgesloten

Na de uitzending

Vandaag gaat alles in een doos: de plakkalender, de foto’s, de postkaarten en de tekeningen en brieven die wij naar Afghanistan hebben gestuurd.

foto

Vandaag pas? Mijn betere helft is immers al bijna 2,5 maand terug. Ja, vandaag pas. Ik heb het even laten hangen en af en toe hebben we er nog even bij stil gestaan….bij de bijna 7 maanden zonder elkaar. ‘We kunnen het ook weggooien.’, zei jij. Nee, ik denk dat het goed is om te bewaren. Het was een bijzondere tijd en als de kinderen groter zijn vinden ze het misschien leuk om hier eens in te kijken.

Het is nog niet zoals het was, maar misschien blijven sommige dingen ook gewoon anders. Niet minder leuk, maar gewoon anders dan ze waren. Een vriend vertelde me dat je de tijd van een uitzending keer twee moet nemen en dat na die tijd iedereen weer is gewend. Heftige gedachte en eentje waar ik even niet aan wil denken. Zoals het nu gaat, gaat het prima en het kan alleen nog maar beter worden.

Vaak krijg ik de vraag ‘En, moet hij nu binnenkort weer weg?’. Behalve dat hij  vanuit zijn huidige functie sowieso vaak op reis is, hoop ik niet dat hij binnenkort weer op uitzending moet. Ik reken er nu op dat hij tenminste 1 jaar of 1,5 thuis is, maar niets is zeker. ‘Zie je er dan niet tegenop dat hij wellicht weer weg moet?’, vragen mensen dan. Nee, daar zie ik nu nog niet tegenop. Als het zo ver is, zijn we weer een stuk verder, zijn de kinderen weer een stuk ouder en is het voor mij niet meer de eerste uitzending en weet ik een beetje wat op me afkomt. Het zou niet slim zijn om zich daar nu al zorgen over te maken.

Vandaag is het vaderdag en onze papa is er weer. Dat is een bijzonder moment. Natuurlijk denken we ook aan alle vaders die nu niet bij hun kinderen en thuisfront kunnen zijn.

 

Een bijzonder dagboek voor het thuisfront: Lieve Gerda

Lieve Gerda is een bijzonder stripboek, getekend en geschreven door Flip Peeters, die van 1948 tot 1950 als dienstplichtige naar Nederlands-Indië werd uitgezonden.

Voor zijn verloofde Gerda hield Flip Peeters een dagboek in de vorm van tekeningen bij. Het dagboek geeft op een indrukwekkende manier de zware tijden weer die deze veteraan heeft meegemaakt. Veel van zijn maten kwamen niet meer thuis.

De reis tot Java duurde ongeveer een maand. In augustus 1948 vierde de bemanning nog op zee Koninginnedag. Het jaar daarop vond Koninginnedag voor het eerst plaats op 30 april.
Lieve Gerda
Ik heb dit boek twee jaar geleden in Museum Bronbeek (Arnhem) gekocht.  Een boek dat sindsdien een bijzondere plek in onze boekenkast heeft. Door toeval kreeg ik dit boek van de week weer in handen.
In de tijd van deze oorlog (en vele andere) waren er nog geen mobiele telefoon en geen skype. Er was niet meer communicatie dan de briefpost of het telegram (in noodgevallen). “Mijn kerstkaart kreeg ik in februari”, vertelde ooit een Nieuw-Guinea veteraan aan me. En op bijzondere momenten (Nieuwjaar, Kerst etc.) bestond de mogelijkheid om op een langspeelplaat van vinyl een boodschap of brief voor het Thuisfront in te spreken.

De tekeningen uit het boek zijn te vinden op de website http://www.lievegerda.nl.

Dhr. Flip Peeters heeft ook een Facebook pagina, waarop hij prachtige foto’s heeft staan van zijn tijd in Indonesië.

Een trots Thuisfront: de medaille en het roosje

Als afsluiting van de uitzending naar Afghanistan stond de medaille uitreiking in Leeuwarden op het programma. Ik had mijn dochter een dagje ziek gemeld van school, omdat we in het verleden veel discussies hebben gehad over de twee vrije dagen die ik gedurende de uitzending voor het wegbrengen en ophalen van mijn man had aangevraagd. Ik hou hier helemaal niet van, maar helaas had school in het verleden weinig begrip voor onze uitzending en had ik weinig zin in een nieuwe discussie. Dus gingen we met z’n drieën naar Leeuwarden.

IMG_5445
Voor mij was het de eerste medaille uitreiking. Als lid van de Thuisfrontafdeling zou ik de roosjes voor het Thuisfront aan de militairen mogen uitdelen. Toen we echter in Leeuwarden aankwam was de planning gewijzigd – en mijn man wist hiervan…

Gedurende de lunch ging een woordvoerster uit Den Haag bij ons aan tafel zitten en stelde belangstellende vragen over de uitzending en de impact hiervan op de familie.

Tijdens de ceremonie hield generaal Middendorp een speech, waarin hij de militairen zijn waardering uitsprak voor het geleverde werk en het Thuisfront bedankte voor hun inzet.

Nadat de militairen hun herinneringsmedaille hadden ontvangen, werden mijn dochter en ik opgehaald door mijn man. Generaal Middendorp kwam ons tegemoet en overhandigde haar plaatsvervangend voor alle aanwezige kinderen het kindermedaillon. Naast de regen die we sowieso al over ons heen hadden gekregen, regende het nu flitsen van de aanwezige fotografen. Een bijzondere ervaring. Plaatsvervangend voor het Thuisfront van alle militairen ontving ik het roosje.

Bijzonder was ook dat Emily de volgende dag met haar foto in vier kranten terug te vinden was. Zul je net zien: doe je een keertje iets buiten de regels om en meld je haar ziek, komt ze in de krant te staan.
Reformatorisch dagblad 9 mei

Na de medaille uitreiking bleven we nog even. Je feliciteert elkaar, de militairen en het Thuisfront en met z’n allen kijk je terug op een bewogen half jaar. Met trots hou ik het roosje in handen.

Een kink in de kabel – de uitzending

Uit de serie ‘Terugkerende momenten gedurende een uitzending’ :-)
Een kink in de kabel

Je belt en verteld over wat je vandaag nog allemaal gaat doen. Ik reageer op je verhaal, maar als ik geen tegenreactie van je krijg, merk ik dat je me niet meer hoort. ‘Kan niet waar zijn’, hoor ik aan het andere einde. ‘Zeg iets, schat! Waardeloze verbinding!’ hoor ik je roepen en vloeken. ‘Ja, maar ik hoor je en ik zeg toch iets’, antwoord ik. Er wordt opgehangen. Je belt terug. ‘Schat, je moet niet altijd vloeken, want ik hoorde jou wel.’ We lachen. Ook de volgende twee gesprekken eindigen op deze manier en we spreken af die avond nog een keer te bellen. Het is half 7 als je belt. Bij jou is het al 22 uur. De kinderen liggen nog niet op bed en bellen met de kinderen om me heen is het eigenlijk ‘net niet’. Later terugbellen zit er bij jou ook niet in, want morgen moet je er weer om 5 uur uit. Ik moet moeite doen om jou goed te kunnen verstaan. Telkens hoor ik wat geluiden op de achtergrond. Je verteld over dat je volgende week 5 nachten moet gaan werken om de Bushmasters klaar voor hun vlucht naar Australië te krijgen en dat dit een pittige, maar tegelijkertijd hele interessante klus wordt. Het is altijd leuk om jouw verhalen te horen, maar als de jongste huilend aan mijn been hangt moet ik de telefoon helaas ophangen… Duty calls!
Het gebeurt gelukkig niet vaak, maar op sommige dagen zit er even een kink in de kabel. Twee uur later gaat de telefoon en jij bent het. ‘Ik heb de wekker gezet en wilde je nog even spreken.’. Samen lopen we nog een ommetje met de hond en deze keer laat de verbinding ons niet in de steek.

Just Brownies

Op zoek naar het (voor mij) perfecte brownie recept kwam ik van alles tegen: butterscotch, karamel brownies, met cranberry’s of zelfs rozijnen. Je kunt het zo gek niet bedenken en het kan in een brownie. Ik kwam zelfs ‘Blondies’ tegen. Brownies met witte chocolade. Erg grappig! Inmiddels heb ik de juiste verhoudingen en chocolade gevonden voor mijn perfecte brownies – zonder speciale ingrediënten, gewoon veeeel chocolade.

Brownies a la Funny Mrs

Foto: Funny Mrs

Ingrediënten
200 g boter
200 g melkchocolade*
250 g fijne kristalsuiker
40 g cacaopoeder
100 g bloem
1tl bakpoeder
4 eieren
55 g chocoladestukjes (melk, puur of wit)

Verwarm de oven op 180 graden. Smelt de boter en de in stukken gebroken chocolade in een pan boven een pan met kokend water (au bain-marie). De bovenste pan mag het water niet raken.

Klop de eieren in een kom.

au bain marie

Meng in een andere kom de suiker, cacaopoeder, bloem en bakpoeder. Meng het chocolademengsel en  de geklopte 4 eieren erdoor. Blijf roeren tot het een smeuïge massa is.

cacaopoeder
Schep de chocoladestukjes door het mengsel.
Giet het beslag in een brownie bakvorm en bak het 35 minuten.

 

*Ik gebruik graag Tony’s Chocolonely. Dat is puur vanwege de smaak, maar dat deze chocolade dan ook nog fair trade is, is natuurlijk alleen maar mooi!
images (2)

Zo fijn dat je thuis bent

Fijn om je weer thuis te hebben

Op onze wandeling door het bos kwamen we vandaag langs de Airborne War Cemetery. We wonen er zo dichtbij en ik ben er nog nooit geweest. Maar vandaag dus wel. Op dit ereveld liggen 1754 militairen van de landmacht, luchtmacht en zeemacht begraven die in de periode september 1944 tot april 1945 sneuvelden.
IMG_5163 IMG_5160

De oudste man die ik hier heb zien liggen was 38 jaar. Bizar jong!
Altijd heel indrukwekkend zo een war cemetary. Voor mij is dit op dit moment dubbel bijzonder omdat mijn man net veilig en gezond thuis is gekomen van een missie! Niet voor iedereen vanzelfsprekend.

10174998_10152305980121855_7561279225905083294_n